Voldoening vinden in imperfectie: waarom onze eerste pogingen belangrijker zijn dan perfectie

Vanavond heb ik voor het eerst kerstkoekjes versierd met glazuur.

Op Instagram leek alles zo simpel: vloeiende video's, precieze bewegingen, resultaten die zo uit een patisserie leken te komen. En ik? Ik had een bord vol koekjes dat eruitzag als een suikerzoet slagveld. De eerste pogingen waren... laten we zeggen, creatief.

Toen, beetje bij beetje, vond ik de juiste textuur, mijn hand werd zelfverzekerder en de laatste koekjes waren bijna mooi. Bijna.

En toch heb ik me prima vermaakt. Dus waarom fluistert er, ondanks al dat plezier, een stemmetje in mijn hoofd dat ik "waardeloos" ben? Deze vraag raakt een veel breder thema aan: zelfvoldoening in een wereld die geobsedeerd is door perfectie.

Wanneer vergelijken onze vreugde steelt

De sociaal psycholoog Leon Festinger toonde al in de jaren vijftig aan dat we geneigd zijn onszelf met anderen te vergelijken om onze eigenwaarde te bepalen (sociale vergelijkingstheorie). Tegenwoordig versterkt sociale media dit mechanisme: we zien alleen perfecte, zorgvuldig gefilterde fragmenten.

Een onderzoek gepubliceerd in het Journal of Social and Clinical Psychology (2018) bevestigt dat hoe meer tijd we besteden aan scrollen, hoe meer ons zelfvertrouwen daaronder kan lijden. Waarom? Omdat we onze eerste indrukken vergelijken met de uiteindelijke versies van anderen.

Onvolmaaktheid: de motor van het leren

Psychologieonderzoekster Carol Dweck spreekt over de groeimindset: het idee dat onze vaardigheden niet vaststaan, maar evolueren door inspanning en fouten. Elke mislukte poging is een stap op weg naar meesterschap.

De neurowetenschap bevestigt het: neuroplasticiteit – het vermogen van de hersenen om zichzelf te herstellen – wordt geactiveerd wanneer we fouten maken en proberen deze te corrigeren. Met andere woorden, onze imperfecties zijn bondgenoten, geen vijanden.

Het cultiveren van zelfvoldoening

Kristin Neff, een pionier op het gebied van zelfcompassie, stelt drie pijlers voor om jezelf met vriendelijkheid te behandelen:

Praat tegen jezelf zoals je tegen een vriend zou praten: vervang "Ik ben nutteloos" door "Ik ben aan het leren, en dat is normaal."

Het universele karakter van imperfectie erkennen: niemand slaagt in één keer.

Bewust zijn van het huidige moment: genieten van het plezier van het creëren, in plaats van het resultaat te beoordelen.

Een simpele oefening: schrijf na elke creatieve activiteit drie successen op, zelfs kleine. Bijvoorbeeld: "Ik durfde het te proberen", "Ik heb de juiste textuur gevonden", "Ik moest lachen toen ik mijn eerste koekjes zag", oké, een vierde voor mezelf: "mmmmmmmm".

Conclusie: De schoonheid van nieuwe beginnnen

Mijn koekjes zijn misschien niet Instagram-waardig, maar ze vertellen wel een verhaal: een verhaal over leren, over een moment dat ik met mezelf deelde, en over zichtbare vooruitgang. En wat als ware voldoening niet voortkomt uit perfectie, maar uit het onszelf toestaan om beginners te zijn?

Met UltraD is dat precies mijn filosofie: absolute beginners, absoluut niet perfect... en desondanks ontzettend trots.