Linnea is zestien, zit vol onzekerheden en heeft een hoop vragen die door haar hoofd spoken. De enige die haar begreep was Pia. Haar beste vriendin, haar vriendin voor het leven. Nou ja, voor honderdtwintig dagen, "weekenden niet meegerekend", Linnea had het een keer uitgerekend. Nu Pia dood is.
 Met Pia kon ze over alles praten: liefde, mode, Markus, de knappe jongen waar elk meisje van droomt, haar vader die ze maar twee keer per jaar ziet, de turbulente affaire van haar moeder. En God. Wat betekent het om "in God te geloven"? Want dat is niet bepaald hetzelfde als de Kerstman. Eén ding is zeker: je kunt er niet op rekenen dat God kwadratische vergelijkingen oplost.
 Maar toen gooide Pia zich voor een trein. Linnea herinnert zich dat, want zoals haar excentrieke grootmoeder zegt: "Om iets te vergeten, moet je het je eerst goed herinneren."