"En nu?"
 Ik wist dat ik nooit klaar zou zijn met interpunctie. Zolang ik leefde, en dus zolang ik schreef, zou ik worstelen met de symbolen, zou ik ernaar streven om komma's correct te plaatsen. En punten. En puntkomma's. En niet te vergeten streepjes, haakjes en punthaken, waaraan ik tot nu toe niet genoeg aandacht had besteed.
 Maar een klein stemmetje sprak tot me. Het vertelde me alles diep vanbinnen, daar, midden in mijn buik tussen mijn hart en mijn navel:
 "Ook jij hebt een verhaal, Jeanne, jouw geheime verhaal. De tijd is gekomen om het te vertellen."