Toen we in Impasse des Colibris kwamen wonen, waren we twintig jaar oud. Het rook er naar verse verf en bouwplannen, en we hielpen elkaar als buren door over de onafgeheinde tuinen te lopen.
 Drieënzestig jaar later zijn de hagen gegroeid en spreken we elkaar alleen nog maar als het echt nodig is.
 Wanneer de burgemeester aankondigt dat hij de doodlopende straat – onze huizen, onze herinneringen, onze levens – met de grond gelijk gaat maken, vergeten we het verleden om ons te verenigen en te vechten. Alles is geoorloofd in de liefde en de oorlog: we hebben niets meer te verliezen, en het is spannender dan een dutje doen voor de tv.
 Aan de hand van het verhaal van hun strijd en een duik in haar herinneringen vertelt Marceline een prachtig liefdesverhaal, de geheimen van een hele familie en de kracht van de banden die een vriendschap smeden.
 Virginie Grimaldi blijft ons dagelijks leven verrijken met haar onweerstaanbaar grappige en innemende personages. Héloïse Goy, Télé 7 jours.
 Haar beste roman, ontroerend en geestig. Sandrine Bajos, Le Parisien.