"Eerder dan ik besefte, zou ik niet veel kunnen doen om de wereld te veranderen. Dus beloofde ik mezelf dat ik me een tijdje alleen zou terugtrekken in een hut. In de bossen van Siberië."
 Ik kocht een houten izba, ver van alles, aan de oevers van het Baikalmeer.
 Daar, gedurende zes maanden, op vijf dagen lopen van het dichtstbijzijnde dorp, verloren in de uitgestrekte natuur, probeerde ik langzaam en eenvoudig te leven.
 Ik denk dat ik daarin geslaagd ben.
 Twee honden, een houtkachel en een raam met uitzicht op een meer: meer heb je niet nodig.
 Wat als vrijheid bestond uit het bezitten van tijd?
 Wat als rijkdom betekende dat je eenzaamheid, ruimte en stilte had – allemaal dingen die toekomstige generaties zullen missen?
 Zolang er hutten diep in het bos staan, is niet alles verloren."