Bij zijn aankomst in Constantinopel op 13 mei 1506 wist Michelangelo dat hij de macht en toorn van Julius II trotseerde, een oorlogszuchtige en onbetrouwbare paus, wiens graf hij in Rome onvoltooid had achtergelaten. Maar hoe kon hij de uitnodiging van sultan Bayezid weigeren, die – na de plannen van Leonardo da Vinci te hebben afgewezen – hem had voorgesteld een brug over de Gouden Hoorn te ontwerpen?
 Zo begint deze roman, vol historische verwijzingen, die een specifieke gebeurtenis gebruikt om de mysteries van deze reis te onthullen.
 Net zo verontrustend als de ontmoeting van de renaissancemens met de schoonheden van de Ottomaanse wereld, en zo nauwkeurig en verfijnd als een stuk goudsmeedwerk, is dit portret van de kunstenaar aan het werk tevens een fascinerende reflectie op het scheppingsproces en op het symbool van een onvoltooide stap richting de andere oever van de beschaving.
 Want aan de hand van de kroniek van deze paar weken die door de geschiedenis zijn vergeten, schetst Mathias Enard een politieke geografie waarvan de aarzelingen vijf eeuwen later nog steeds even opvallend zijn.