“Luciles pijn, de pijn van mijn moeder, maakte deel uit van onze jeugd en later van ons volwassen leven; Luciles pijn heeft ons, mijn zus en mij, ongetwijfeld gevormd, maar elke poging tot verklaring is gedoemd te mislukken. Schrijven kan daar niets aan veranderen; het stelt me hoogstens in staat vragen te stellen en herinneringen te onderzoeken.”
 Luciles familie, en daarmee ook de onze, heeft door de geschiedenis heen aanleiding gegeven tot talloze hypotheses en commentaren. De mensen die ik tijdens mijn onderzoek ontmoette, spraken vol fascinatie; ik hoorde het zelf ook vaak zeggen in mijn kindertijd. Mijn familie belichaamt vreugde in haar meest uitbundige, meest spectaculaire vorm, de onophoudelijke echo van de doden en de weergalmende impact van rampen. Vandaag de dag weet ik ook dat ze, net als zoveel andere families, de vernietigende kracht van woorden en de kracht van stilte illustreert.
 Het boek zou wellicht niets meer zijn dan dat, het verhaal van deze zoektocht, met daarin zijn eigen ontstaan, zijn narratieve omzwervingen, zijn onvoltooide pogingen. Maar het zou deze impuls zijn, van mij naar haar toe, aarzelend en onvolledig.
 In dit meeslepende onderzoek naar de kern van familieherinneringen, waar de mooiste herinneringen hand in hand gaan met de meest verborgen geheimen, ontvouwt Delphine de Vigan op indrukwekkende wijze al onze levens, onze tekortkomingen en onze eigen wonden.